दिग्दर्शक आणि अभिनेते महेश मांजेरकर यांच्या पत्नी मेधा मांजरेकर यांच्या सोशल मीडियावरील एका पोस्टने कलाविश्वात खळबळ उडाली आहे. महेश मांजेरकर यांच्यानंतर आता त्यांच्या पत्नी मेधा मांजरेकर यांनाही कॅन्सर या गंभीर आजाराचं निदान झालं आहे. याबाबतचा खुलासा त्यांनी स्वत: सोशल मीडियावर पोस्ट करत केला आहे.
अभिनेत्री मेधा मांजरेकर यांनी सोशल मीडियावर एक भावनिक पोस्ट शेअर करत गंभीर आजारावरील उपचारांचा पहिला टप्पा यशस्वीपणे पूर्ण झाल्याची माहिती दिली आहे. यावेळी त्यांनी कॅन्सर या आजाराचा उल्लेख केलेला नाही. पण त्यांनी केमोथेरपी, रेडिएशन, सर्जरी याचा उल्लेख केला आहे. तसेच त्यांच्या डोक्यावर केस नाहीत, एका फोटोत त्या हॉस्पिटलच्या बेडवर झोपलेल्या आहेत. त्यामुळे त्यांना कॅन्सर झाला असावा अशी शक्यता वर्तवली जाते आहे.
“आयुष्यात असे काही प्रवास असतात जे तुम्हाला कायमचे बदलून टाकतात. हा त्यापैकीच एक आहे. माझ्या उपचारांचा एक टप्पा संपत असताना आणि माझा वाढदिवस जवळ येत असताना, मी मागे वळून पाहते. निदानाकडे नाही. शस्त्रक्रियेकडे नाही. केमोथेरपीकडे नाही. रेडिएशनकडे नाही. मला आठवते ती ईश्वरी कृपा. मला आठवतात ते अदृश्य हात, ज्यांनी मला प्रत्येक दिवशी सांभाळून नेले. लोक मला नेहमी विचारतात, “तुम्ही यातून कसे बाहेर पडलात?” उत्तर सोपे आहे. मी हा प्रवास कधीच एकटीने केला नाही.”
“प्रत्येक वेळी जेव्हा मला वाटले की मी एक पाऊलही पुढे टाकू शकत नाही, तेव्हा कोणीतरी माझ्यासोबत चालण्यासाठी प्रकट झाले. मागे वळून पाहताना मला कळते की, तो योगायोग नव्हता. तो देवाचा माझा हात धरण्याचा मार्ग होता. या प्रवासात मला जाणवले की, देव नेहमीच आपल्यासमोर दिव्य रूपात प्रकट होत नाही. तो माझ्या आयुष्यात माझे गुरू, माझे डॉक्टर, माझ्या नर्सेस, माझे कुटुंब, माझे मित्र आणि अगदी एकेकाळी अनोळखी असलेल्या पण नंतर आशीर्वाद बनलेल्या व्यक्तीच्या रूपातही आला. माझ्या गुरूंनी मला शिकवले की शरणागती म्हणजे पराभव नव्हे—ती श्रद्धेची सर्वोच्च पातळी आहे. एकदा मी शरणागती पत्करल्यावर, मी “माझ्यासोबतच का?” हा प्रश्न विचारणे थांबवले आणि प्रत्येक आव्हानामागे एक गहन उद्देश असतो यावर विश्वास ठेवला. माझ्या मुलींनो… एक आई आयुष्यभर हाच विश्वास ठेवते की ती नेहमीच आपल्या मुलांचा हात धरून राहील. या प्रवासाने मला आठवण करून दिली की एक दिवस, नकळतच, मुलं आपल्या आईचा हात धरू लागतात. माझा हात धरल्याबद्दल धन्यवाद.”
“महेश… फक्त सोबत असल्याबद्दल धन्यवाद. काही प्रवास एकट्याने करायचे नसतात… आणि मग माझा परिवार होता… माझी बहीण, माझी सख्खी बहीण. माझे अविश्वसनीय मित्र-मैत्रिणी. तुम्ही प्रेमाचा अर्थच बदलून टाकला… तुम्ही फक्त माझ्या पाठीशी उभे राहिला नाहीत. तुम्ही हजर राहिलात. तुम्ही घरी आलात. तुम्ही आळीपाळीने माझ्यासोबत राहिलात. तुम्ही मला हसवलंत. तुम्ही माझ्यासोबत प्रार्थना केलीत. तुम्ही माझं लक्ष विचलित केलंत. तुम्ही हे सुनिश्चित केलंत की मला माझे सर्वात कठीण दिवस कधीही एकट्याने सामोरे जावे लागणार नाहीत. तुमच्यापैकी काही जण तर माझ्यासोबत वेळ घालवण्यासाठी खंड ओलांडून प्रवास करून आले.”
“जेव्हा उपचारांमुळे माझी भूक गेली होती, तेव्हा मी काय खाऊ शकेन हे कोणालातरी नेहमीच माहीत असायचं. ढोकळ्यांचा डबा. मऊ इडली. गुलपापडी, ज्या दिवशी मला अचानक पाणीपुरी खाण्याची इच्छा झाली, त्या दिवशी ती तयार असायची. साधं जेवण… पण विलक्षण प्रेमाने सजवलेलं. एका मैत्रिणीने मला क्रॅनबेरी ज्यूस शॅम्पेनच्या ग्लासमधून प्यायला सुचवलं. सादरीकरणात एक छोटासा बदल… पण दृष्टिकोनात एक मोठा बदल. त्याच मैत्रिणीने”
